Determinación de hiperprolactinemia en pacientes con síndrome de ovario poliquístico en mujeres de 18 – 25 años de edad en el Hospital General del Norte de Guayaquil IESS Los Ceibos periodo enero 2017 – octubre 2019.
Introducción: El síndrome de ovario poliquístico (SOP) es una patología caracterizada por hiperandrogenismo, disfunción ovulatoria y poliquistosis ovárica. Se ha demostrado que la resistencia a la insulina en pacientes con síndrome de ovario poliquístico presenta una asociación genética, y que exist...
Đã lưu trong:
| Tác giả chính: | |
|---|---|
| Tác giả khác: | |
| Định dạng: | bachelorThesis |
| Ngôn ngữ: | spa |
| Được phát hành: |
2020
|
| Những chủ đề: | |
| Truy cập trực tuyến: | http://repositorio.ucsg.edu.ec/handle/3317/14981 |
| Các nhãn: |
Thêm thẻ
Không có thẻ, Là người đầu tiên thẻ bản ghi này!
|
| Tóm tắt: | Introducción: El síndrome de ovario poliquístico (SOP) es una patología caracterizada por hiperandrogenismo, disfunción ovulatoria y poliquistosis ovárica. Se ha demostrado que la resistencia a la insulina en pacientes con síndrome de ovario poliquístico presenta una asociación genética, y que existen pacientes con esta entidad clínica que no parecen presentar la resistencia a la insulina. La resistencia a la insulina se ve aumentada en las poblaciones más obesas, y se ha demostrado que la pérdida de peso mejora este perfil endocrino y aumenta la probabilidad de menstruación con ovulación. Entre las varias asociaciones que presenta el SOP, existen datos que permiten encontrar una asociación entre hiperprolactinemia y SOP. A pesar de la existencia de esta relación, los resultados son mixtos, con diversos estudios encontrando que no existe esta asociación. Métodos: Estudio de corte retrospectivo, observacional y analítico. Los datos se extrajeron de pacientes ingresados en el Hospital IESS Ceibos durante los últimos 3 años (enero 2017 – octubre 2019) con diagnóstico de síndrome de ovario poliquístico. La población se obtuvo por un tipo de muestreo no aleatorizado. Resultados: niveles de T3 mayores a 3 ng/dl parecen ser un factor de riesgo para el desarrollo de hiperprolactinemia (OR 1.377, IC 95%, 1.09 - 2.044), así como la ausencia de hiperprolactinemia demuestra ser un factor protector para el desarrollo de alteraciones tiroideas con un OR de .783 (IC 95%, .616- . 994). En pacientes con SOP, que presentan hiperprolactinemia, existe un riesgo de desarrollar trastornos tiroideos primarios 1.7 veces más que la población con SOP que no presenta hiperprolactinemia. Conclusión: En el presente estudio se demostró la hiperprolactinemia como factor correlacional positivo y significativo para mayor ganancia de peso, manifestado en mayores niveles de índice de masa corporal, fenómeno explicado por el aumento de resistencia a insulina de esta hormona, aumento de colesterol total y triglicéridos provocados, explicados en la discusión previa. A su vez, la hiperprolactinemia parece ser un factor de riesgo para desarrollo de niveles elevados de hormonas tiroideas. |
|---|